> columns

Columns

6 juli 2020
vooruitblik juli / augustus door Hans Marseille
Heb ik al gezegd dat ik u graag zie? Opeens zijn er allemaal nieuwe omgangsregels. Zoals de afstand die je  tot elkaar moet bewaren,  de looproutes die je moet volgen,  de manier waarop je moet hoesten,  niet in je hand maar in je elleboog en dat je bij binnenkomst je naam moet opschrijven. In de kerk hebben we bovendien extra regels.  We willen een veilige omgeving voor elkaar scheppen.  Daarom mogen we niet meer zingen, daarom gaan we ver uit elkaar zitten en moeten we op elkaar wachten voordat we een kopje koffie kunnen nemen. We moeten ons steeds de vraag stellen of we anderen niet in gevaar brengen. Stel je voor dat we verkouden zijn; dan moeten we thuis blijven! Bij al die nieuwe regels, aandachtspunten en vragen zou je bijna vergeten waar het ons om begonnen is:  Wij zoeken elkaar op omdat wij elkaar graag zien. Wij zijn elkaars vraag en antwoord. De mensen met wie wij samen komen, bevestigen ons  in wie wij zijn. Maar Ze vertellen ons ook dat  wij niet alleen zijn; in de ontmoeting  bieden zij ook altijd een alternatief voor wie wij zijn. Hoe dat bij mijn geloof hoort zal ik uitleggen: Elke zondagochtend spreek ik de beginzin uit dat onze kracht komt van God die hemel én aarde maakt. Het zijn woorden uit de bijbel die zeggen dat de aarde niet alleen is. In die bijbelzin wordt de aarde met de hemel verbonden. Dat wil zeggen: De aarde is niet alleen, ze kan nog beter dankzij de combinatie met de hemel.  Met andere woorden, wanneer je om je heen kijkt en je bent teleurgesteld over alles wat je ziet, dan  hoef je niet te denken dat het nu eenmaal zo is en dat het altijd wel zo zal blijven.Nee, het eerste Bijbelverhaal vertelt ons dat hemel én aarde geschapen zijn. Dat staat voorop : dat de mens niet in z’n eentje verloren gaat. Daar is het God om begonnenHeb ik al gezegd dat ik u graag zie? Je zou het bijna vergeten, maar ‘samenzijn’ is het doel van al die nieuwe regels. Wij hopen op een veilige en uitnodigende omgeving. Wij zijn elkaar gegeven. Lees meer >>
25 mei 2020
Vooruitblik juni 2020 door Hans Marseille
In de maand juli willen we weer als gemeente samenkomen, maar wel op veilige afstand. Laat het ‘nieuwe normaal’ alsjeblieft tijdelijk zijn. Ik bedoel dat je je gezicht moet bedekken in de trein en dat je elkaar geen hand kan geven bij een ontmoeting: Laat het toch niet normaal worden.  Laat het alsjeblieft tijdelijk zijn dat je elkaars nabijheid moet mijden op momenten van vreugde en verdriet.  We doen het in de wetenschap dat het voorlopig is.  Zoals we bijvoorbeeld ook alle vooroordelen als voorlopige-oordelen willen begrijpen. Maar misschien zijn er ook dingen die we willen behouden. Een keertje extra handen wassen bijvoorbeeld. En dat was al eeuwen heel normaal. Zie daarvoor Markus hoofdstuk 7: ‘Als ze op de markt geweest zijn, wassen ze eerst hun handen, pas daarna gaan ze eten.’ Lees meer >>
27 april 2020
Vooruitblik mei 2020 door Hans Marseille
Op Wieringen leerde ik van Nel Lont de uitspraak: Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open. Dat geldt ook voor deze tijd: Een tulp met Pasen, een jeugdkrant met interviews. Het blijft behelpen, zeker als  bij een begrafenis (voorlopig) niet meer dan 30 mensen aanwezig mogen zijn.  En nu we zondags niet bij elkaar mogen komen, bestaat er gelukkig wel de mogelijkheid om de dienst te beluisteren via: ‘ kerkdienst gemist.nl   De orden van dienst voor de maand mei vindt u op de website. Nieuwe tijden vragen om nieuwe wegen. Lees meer >>
1 april 2020
Vooruitblik april 2020 door Hans Marseille
Op weg naar PasenOp de kalender is dit de mooiste tijd van het jaar; de zon komt steeds wat vroeger op en  ik ben elke keer weer verrast door het wit en het geel en het paars van de eerste bloemen. Als de wind nu uit het oosten komt kun je de was al buiten hangen. Nee, met de schepping lijkt niets mis. Het liturgische gedicht dat we elke zondag lezen zingt dat we liggend in het gras de knoppen van de kastanjeboom tellen en ondertussen gedachteloos meefluiten met een merel die voor twee zingt. Zo is ons leven is een idylle.  Maar in het volgende couplet overvalt ons het ongeluk. Het gebeurt zomaar in de nacht, zonder waarschuwing vooraf. De bomen in onze straat zijn vernield en omvergehaald. De kleine appelboom in onze eigen achtertuin is vertrapt en vernield. De bloemknoppen zijn kapotgemaakt en zullen niet meer opengaan. We zijn sprakeloos en verbijsterd. We begrijpen het niet, maar één ding weten we heel zeker: Zo is de schepping niet bedoeld. Dat geldt ook voor het Covid-19 virus. In deze ziekte zien we hoe onaf de wereld is. Hoe ver we nog verwijderd zijn van de vervulling van de schepping.  Het zien van al die menselijke pijn, maakt ons onzeker. In eenzame momenten zijn we de wanhoop nabij. We zouden ons het liefste van alle onrecht afkeren alsof het niet bestond. Dat we on-raakbaar zouden zijn. Maar vreemd genoeg  zingt het lied verder: “Vanmorgen is er iets gebeurd: de dode knop is groen gekleurd.” Daar hadden we al niet meer op gerekend. Wij dachten dat we aan onszelf overgeleverd waren en hadden buiten de waard gerekend. De levende knop doet ons opkijken. En we zien de mensen die we bijna vergeten waren. Zieke mensen die het niet in hun eentje redden. Kleine mensen die worden ondersteund door anderen die in dit uur het verschil tussen leven en dood maken: Verplegers en verzorgers, boeren, bakkers en winkelpersoneel. Mensen van trouw, hoop en de liefde, die laten zien dat Pasen in de knop begint Lees meer >>
1 maart 2020
vooruitblik in 100 woorden door Hans Marseille maart 2020
Kerk blijft bereikbaarAl maandenlang wordt er aan de Kogerstraat gewerkt. Al wekenlang ligt nu bij ons de straat open. De stenen zijn eruit en er wordt diep gegraven.  Het begon met het verwijderen van de paaltjes. Eerlijk gezegd vroeg ik me altijd af waarvoor die dienden. Onze auto hebben we net op tijd naar de Zes kunnen evacueren.  Soms kunnen we ons huis niet uit; dan zijn de heuvels zand te hoog en de kuilen te diep. Gelukkig worden we altijd door de werkmensen geholpen om met de fiets weer thuis te komen. Aan het eind van de dag wordt alles teruggelegd, de heuvels geslecht de kuilen geëgaliseerd, om de volgende ochtend de loopgraven weer te heropenen. Op zondagochtend is de Vermaning nog steeds goed bereikbaar.  Via een plankier fietsen de mensen in cadans door de straat. Al die inspanningen doen me denken aan het gedicht: ‘Het gaat goed met Nederland’ van Ivo de Wijs. Hij vertelt daarin dat er voor zijn huis al jaren een paal staat. Een dikke grijze paal. Niemand weet waarvoor die paal dient en van wie die paal eigenlijk is. Ivo de Wijs gebruikt ‘m om zijn fiets tegenaan te zetten. Een vriend vertelt hem dat het een kabelpaaltje is. Een ander legt uit dat het een schakelpaaltje van de telefoon is. Een ‘heemschutter’ weet te vertellen dat bij die paal waarschijnlijk een Tolhuis heeft gestaan….. Geen verhaal leek afdoend en Ivo rijmt dat hij zich er lang mee had verzoend; met dat nutteloze paadje voor zijn huis. Tot vanochtend vroeg er een man kwam met een witte overall en met een pot verf en ook een kwast. Hij wilde bij die paal en schilderde ‘m helemaal. En in een flits besefte Ivo de Wijs dat het goed gaat, dat het goed gaat met ons land.  “Ja” zingt het refrein:  “Het gaat goed met Nederland, waarin zelfs voor zo’n paal gezorgd wordt.” Lees meer >>
 
Meer informatie   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Texel
contact maandblad privacy
routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
veelgestelde vragen inloggen colofon
2020 Doopsgezind.nl